Librarianmagazine.com
ปีที่ ๓ ฉบับที่ ๒ เมษายน ๒๕๕๓
_________________________________________________
พาเที่ยว
...
ในช่วงปลายปีที่ผ่านมา
ผู้เขียนได้มีโอกาสให้รางวัลกับชีวิตด้วยการลาพักผ่อนไปท่องเที่ยว
จุดหมายในการเดินทางครั้งนี้
คือประเทศลาว เนื่องจากอยากเห็นบรรยากาศของเมืองลาว
และอยากไปดูบรรยากาศการแข่งขันกีฬาซีเกมส์นอกเมืองไทยบ้าง ซึ่งปี
2552 นี้นับเป็นครั้งแรกที่ประเทศลาวเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน
เมื่อได้ตั๋วเดินทาง นับเงินในกระเป๋า ฟิตร่างกายให้พร้อมกับการแบก
เป้แบ็คแพ็ค (แบบไปหาเอาข้างหน้าแล้ว)
ผู้เขียนก็พาตัวเองไปขึ้นรถทัวร์ที่หมอชิตใหม่ แล้วก็หลับตานอนนับแกะในรถ
ตัวที่หนึ่ง ตัว
ที่.สอง ตัวที่...สาม ตัวที่...สี่...
ตื่นมาอีกทีก็มาถึงท่ารถที่อุดรธานี ต่อรถข้ามสะพาน ตรวจหนังสือเดินทาง
ตามขั้นตอนเหมือนนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เข้า
ประเทศลาวทั่วไป เมื่อถึงตลาดก็นั่งรถญี่ปุ่น(ตามๆคนลาวเขา)เข้าไปในเวียงจันทน์
แผนการท่องเที่ยวครั้งนี้ไม่มีแน่นอนตายตัวมาก่อน
จึงต้องมีการบริหารความเสี่ยงกันเล็กน้อย
ผู้เขียนเลยตัดสินใจลองตีปี้ไปหลวงพระบาง
เพราะได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างมาว่าการนั่งรถ
โดยสารจากเวียงจันทน์ไปหลวงพระบางนั้นค่อนข้างใช้ความทรหดอดทนมาก
และอาจได้มีโอกาสไปนั่งทุ่งกลางทางได้หากเกิดปวดฉี่
ขึ้นมา ได้บรรยากาศแบบลาวๆไปอีกแบบ
เมื่อเที่ยวหลวงพระบางจนเบื่อแล้วค่อยลงมาเวียงจันทน์แล้วนั่งรถกลับบ้านที่อุดรเหมือนขา
มา คิดได้ดังนั้น
ผู้เขียนก็พาร่างบางราวสาวน้อยในนิยาย(ในความคิดของผู้เขียนเอง)ไปนั่งนับแกะบนรถโดยสารของเมืองลาวอีกครั้ง
หนึ่ง เอ้า.. เริ่มใหม่ ตัวที่ หนึ่ง ตัวที่สอง ตัวที่สาม ตัวที่สี่...
รู้สึกตัวแบบงัวเงีย สลึมสลือแบบงงๆ ได้ยินเสียงคนรอบข้างลุก เดินลงจากรถ เอ
เมื่อกี๊ถึงตัวที่เท่าไหร่แล้วหว่า อ้อตัวที่สอง
เอ้ย ตัวที่ฉาม เอ้ยไม่ใช่..ต้องตัวที่ฉี่สิ ใช่ๆตัวที่ฉี่... ฉี่ๆ..ใช่ๆ...
เฮ้ย เขาลุกไปฉี่กันนี่หน่า ฝันเป็นจริงแล้วเรา ว่าแล้วก็ขอเข้าไปมีส่วน
ร่วมในบรรยากาศนี้หน่อยเถอะ
ผู้เขียนจึงลงจากรถเดินตามๆเขาไปท่ามกลางบรรยากาศของอ้อมกอดแห่งขุนเขา
รอบข้างมืดมิด มีเพียง
แสงจันทร์ แสงดาว และแสงไฟหน้ารถเท่านั้น
ในระหว่างที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบข้างได้เพียงชั่วพริบตา
ฉับพลันสายตาก็หันไป
เจอก้นขาวๆของสาวฝรั่งคนหนึ่ง
she
เดินดุ่ยๆไปไม่เกินสิบก้าวจากรถแล้วถกกางเกงเลลงมานั่งทุ่งตรงข้างหน้าผู้เขียนนั่นเอง
ด้วย
เหตุการณ์และหลากหลายอารมณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม
ทำให้ระบบการขับถ่ายในร่างกายของผู้เขียนเกิดขัดข้องหยุด
การทำงานฉับพลัน
อาจเพราะยังไม่สามารถสร้างความคุ้นเคยกับเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้
ผู้เขียนจึงตัดใจกับภาพตรงหน้าและเดินขึ้นไป
นั่งบนรถตาค้างจนถึงหลวงพระบาง
ถึงหลวงพระบางเมื่อเวลาตีสามสิบสามนาที อุณหภูมิราวสิบสามองศา
เอ..ทำไมมีสามมือ อ้อ..ตาลายหิวข้าวนี่เอง จะรอช้า
อยู่ไยรีบวิ่งตามๆเขาขึ้นรถไปหาที่พัก หาของกิน โชคยังดี
พอดีมีห้องว่างอยู่จึงเช็คอิน หาไรกิน อาบน้ำอาบท่า เสร็จแล้วล้มตัวลงนอน
หลับเป็นตาย
ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตีห้า งัวเงียออกไปข้างนอก
ตั้งใจหวังว่าจะไปดูตักบาตรข้าวเหนียว กับเดินตลาดเช้าสักหน่อย เดิน
ออกไป ถามทางเขาไปเรื่อยๆมีคนมาเสนอขายชุดตักบาตรข้าวเหนียวประกอบไปด้วยกระติ๊บพร้อมข้าวเหนียว
ผ้าพาดบ่า มีเสื่อและเก้าอี้
ให้เลือกใช้บริการได้ตามสะดวก สนนราคาที่หนึ่งร้อยบาทถ้วน
แต่ผู้เขียนยังไม่ต้องการสนองในตอนนี้ จึงเดินออกมายืนดูอยู่ห่างๆ จน
พระออกมาบิณฑบาต ภาพผ้าเหลืองท่ามกลางสายหมอก
พุทธบริษัทผู้เลื่อมใสต่างจับข้าวเหนียวใส่บาตร เป็นภาพที่ผู้เขียนยังจดจำได้
ไม่ลืม เมื่ออิ่มใจกับภาพที่เห็นแล้ว จึงเดินไปตลาดเช้าหาของกิน
เห็นการค้าขายพืชผัก สัตว์ต่างๆ นับว่าแปลกตาดีเหมือนกัน เดินไปจน
ถึงร้านประซานิยมอันเลื่องลือ คนจึงมากมายตามกระแสอันลือเลื่อง
ผู้เขียนจึงตัดสินใจเดินออกไปหากินเอาข้างหน้าเหมือนเคย(เป็นโรค
แพ้คน) เจอร้านกาแฟโบราณร้านหนึ่ง ไม่ดังเท่าประซานิยม
มีปาท่องโก๋ด้วยจึงเข้าไปลองดู ที่พื้นหน้าร้านมีตาแก่คนหนึ่ง ลักษณะ
เหมือนขอทาน ตาแกนั่งร้องเพลงภาษาลาวอยู่ เสียงแกเย็นๆหวานๆยังไงพิกล
ผู้เขียนจึงสั่งโอวัลติน กับปาท่องโก๋มากิน นั่งดูผู้คน นัก
ท่องเที่ยวเดินผ่านไปมา เหมือนเวลาตรงหน้าเดินช้าลง เป็นภาพสโลวโมชั่นยังไงก็อย่างงั้น
ระหว่างนั้นเองก็มีฉากอันซาบซึ้งโผล่ขึ้นมาตรงหน้า คุณแม่ค้าได้ยื่นโอวัลตินกับปาท่องโก๋ตัวหนึ่งให้ตาแก่คนนั้น
แล้วบอกว่า
เอ้ากินซะ ตาแก่หันมาแล้วรับแก้วไปกินมือสั่นๆ แกไอสำลักเพราะโอวัลตินมันร้อน
เสียงเพลงภาษาลาว ทำนองช้าๆหวานๆเย็นๆจึงหยุด
ลงที่ตรงตาแกนั่งกินโอวัลตินกับปาท่องโก๋นั่นเอง
ฉากความประทับใจนี้โดนใจผู้เขียนอย่างจัง ความมีน้ำใจของคนลาวที่มีให้กัน
ไม่มีรังเกียจต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ไม่ว่ายากดี
มีจน ผิวสีเผ่าพันธุ์อะไร ก็สามารถอยู่ร่วมกันได้ด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
การแบ่งปันกัน เอาใจเขามาใส่ใจเรา แค่นี้เอง โลกนี้ก็จะน่าอยู่
มากแล้ว
กินเสร็จ ผู้เขียนก็จ่ายตังค์ เดินกลับที่พัก วางแผนไว้ในใจว่าจะนอนเอาแรงก่อน
แล้วสายๆค่อยตื่นมาเที่ยวต่อ พอถึงห้องพัก
ก่อนหลับตานอน ก็นึกถึงเรื่องราวดีๆที่ได้พบเจอ ภาพตาแก่ร้องเพลงหวานๆ
แม่ค้าน้ำใจงาม ยังติดตาอยู่เลย..คิดถึงบ้านเราแล้วให้
สะท้อนใจ
เฮ้อ....อยากให้คนไทยไม่ทะเลาะกันจัง สยามเมืองยิ้มจะได้กลับมา ...
-
- - - -To be continued (อ่านต่อฉบับหน้า) - - - - -
ภาพประกอบ
รถโดยสารจากเวียงจันทน์ไปหลวงพระบาง
ปี้ หรือ ตั๋วโดยสารของคนลาว
ทิวทัศน์วังเวียงระหว่างทางไปหลวงพระบาง
ผู้คนนั่งรอตักบาตรข้าวเหนียว
สีสันบรรยากาศตลาดเช้า
หวยลาวมีขายด้วย
โอวัลติน ปาท่องโก๋ และข้าวจี่ (ขนมปังฝรั่งเศส)
__________________________________________________________________________________________
ผู้เขียน วิจิตรา
ประยูรวงษ์ บรรณารักษ์ ห้องสมุดรัฐสภา