นิตยสารบรรณารักษ์ ปีที่ ๒ ฉบับที่ เดือนกันยายน ๒๕๕๒ {
กลับหน้าหลัก }

 

       
   

 
 

  ลดโลกร้อนกับแม่ และ Green IT
 
โดย นายสมเกียรติ ฉัตรชื่นยศ ศูนย์คอมพิวเตอร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร
  email : somkiat@su.ac.th,
chatchu1970@gmail.com
  phone: 034-255813 ext 629

 
_________________________________________________________________
 
           คนรุ่นปูย่าตายายตอนหนุ่มสาวๆอาจจะไม่ได้เจอ
ปัญหาเรื่องโลกร้อนหรือคิดถึงว่าจะมีการใช้เทคโนโลยีที่ทำ
ให้เกิดภาวะโลกร้อนมากขึ้นดังเช่นทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นถุง
พลาสติก โฟม การใช้สิ่งของที่ผลิตจากวัสดุต่างๆอีกมากมาย
ไม่ว่าจะเป็นเหล็ก และอื่นๆ แต่รุ่นพ่อแม่และรุ่นเราจนถึงรุ่น
หลาน เหลน โหลน หลุน(ผมมั่วน่ะ) และอีกหลายรุ่นคงต้อง
รับกรรมจากผลที่เราทั้งก่อและไม่ได้ก่อ และรู้เท่าไม่ถึง
การณ์ที่ปล่อยปะละเลยจนสะสมปัญหาจนถึงทุกวันนี้และวัน
ต่อไป

            อย่างไรก็แล้วแต่ที่บ้านผม แม่ผมยังคงแนวคิด
ความคิด ที่คิดถึงสิ่งและสภาพแวดล้อมรอบตัวจนถึงสังคม
และการเมือง แม่มีความคิดของคนรุ่นเก่าที่ไม่ทำให้ใคร
เดือดร้อนและคิดถึงคนอื่นๆผสมผสานกับการเข้าฟังเลกเชอร์
ผ่านสถานีวิทยุของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในตอนเช้าๆ
เกือบทุกวันเพื่อเพิ่มเติมความรู้ ความเข้าใจในเรื่องการ
เกษตร และความรู้เรื่องอื่นๆ เช่น สมุนไพร การรักษา
พยาบาล การแพทย์แผน ไทย จีน จนเมื่อผมพาไปหาหมอ
แผนจีนและแม่ก็เริ่มดูแลรักษาตัวเองจนหายและเลิกกินยา
รักษาความดันด้วยตัวเอง แต่ก็ดูแลตัวเองไม่ได้ปล่อยปะ
ละเลย จิตใจแม่นั้นสุดยอด นี้น่าจะเรียกได้ว่า อี เลรินนิ่ง
และจัดการใช้ความรู้อย่างมี Competency ตัวจริง

            ที่ผมเกริ่นเรื่องราวต่างๆมาส่วนหนึ่งเพราะอยากให้
เห็นว่าแม่เป็นเหมือนตัวแทนคนรุ่นเก่าที่ไม่ใช่คนที่เชื่อหรือ
ฟังใครถ่ายเดียวแต่ปฏิบัติและทดลองพร้อมทำจริงด้วยตัว
เอง ในเรื่องสิ่งแวดล้อมแม่ก็ทำให้ดูเห็นในบ้าน ไม่ว่าจะเก็บ
ถุงพลาสติก กล่องกระดาษ กล่องโฟม และสิ่งของอื่นๆอีก
มากมายที่ใช้แล้วนำกลับมาใช้ใหม่โดยการล้าง แยก และ
ประดิษฐ์สิ่งต่างๆเอาไว้ใช้เท่าที่จะคิดออกและทำได้ หรือสิ่ง
ที่ไม่ได้ใช้ปล่อยทิ้งไว้ก็จะคิดและถามว่าอะไรใช้ได้ใช้ไม่ได้
และก็แยกแยะเก็บไว้เป็นถุงๆ เหมือนการแยกขยะของการ
ทำรีไซเคิลในปัจจุบัน ทำให้คิดว่าก่อนจะเป็นขยะถ้ามีการคิด
และเก็บให้ดี ไม่ทิ้งลงถังขยะหรือลงพื้นก็ยังไม่เป็นขยะ หรือ
ก็ไม่พยายามนำขยะเข้าบ้าน หรือนำเข้าเท่าที่จำเป็น โดย
สามารถทำทุกอย่างเท่าที่คิดและทำได้ด้วยตัวเองโดยไม่
ต้องออกแบบระบบอะไรให้มากมาย

            วันหยุดยาวเดือนที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสกลับบ้าน
ด้วยความเอื้อเฟื้อให้ยืมรถของพี่สมปอง หอสมุดพระราชวัง
สนามจันทร์ เพราะผมต้องขนของและการบ้านกลับไปทำที่
บ้านเพื่อจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ เมื่ออยู่บ้านพอดีแม่นั่งตัดกางเกง
ให้เพื่อนบ้านอยู่เป็นลูกค้าเก่าไว้ใจกัน แล้วก็กางเกงทรงเก่า
ที่ช่างใหม่ๆแก้ไม่ค่อยเป็นกันแล้วก็ต้องมาใช้ช่างฝีมือฉมัง
อย่างแม่ แม่ไม่ได้ตัดเย็บเสื้อผ้าทั่วไปอย่างเดียว เสื้อทรงเจ้า
เสื้อกางเกงจีนแม่ก็เย็บได้ ทำผมตัดผม ก็อีกอาชีพ วันก่อน
โทรคุยกันยังว่าน้ำยาดัดผมขวดละไม่กี่บาท ไงไปตัดผมมัน
จึงคิดกันที 500-600 บาท อืมค่าบริการและออกแบบมันแพง
ผมก็ว่าไป ...


อ่านต่อ/ดาวน์โหลด






   

    
       
      นิตยสารบรรณารักษ์ ปีที่ ๒ ฉบับที่ เดือนกันยายน ๒๕๕๒ { กลับหน้าหลัก }