นิตยสารบรรณารักษ์ ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๖ เดือนกันยายน ๒๕๕๒ { กลับหน้าหลัก }

 

			ลดโลกร้อนกับแม่ และ Green IT   โดย นายสมเกียรติ ฉัตรชื่นยศ ศูนย์คอมพิวเตอร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร   email : somkiat@su.ac.th, chatchu1970@gmail.com   phone: 034-255813 ext 629   _________________________________________________________________

คนรุ่นปูย่าตายายตอนหนุ่มสาวๆอาจจะไม่ได้เจอ ปัญหาเรื่องโลกร้อนหรือคิดถึงว่าจะมีการใช้เทคโนโลยีที่ทำ ให้เกิดภาวะโลกร้อนมากขึ้นดังเช่นทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นถุง พลาสติก โฟม การใช้สิ่งของที่ผลิตจากวัสดุต่างๆอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเหล็ก และอื่นๆ แต่รุ่นพ่อแม่และรุ่นเราจนถึงรุ่น หลาน เหลน โหลน หลุน(ผมมั่วน่ะ) และอีกหลายรุ่นคงต้อง รับกรรมจากผลที่เราทั้งก่อและไม่ได้ก่อ และรู้เท่าไม่ถึง การณ์ที่ปล่อยปะละเลยจนสะสมปัญหาจนถึงทุกวันนี้และวัน ต่อไป             อย่างไรก็แล้วแต่ที่บ้านผม แม่ผมยังคงแนวคิด ความคิด ที่คิดถึงสิ่งและสภาพแวดล้อมรอบตัวจนถึงสังคม และการเมือง แม่มีความคิดของคนรุ่นเก่าที่ไม่ทำให้ใคร เดือดร้อนและคิดถึงคนอื่นๆผสมผสานกับการเข้าฟังเลกเชอร์ ผ่านสถานีวิทยุของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในตอนเช้าๆ เกือบทุกวันเพื่อเพิ่มเติมความรู้ ความเข้าใจในเรื่องการ เกษตร และความรู้เรื่องอื่นๆ เช่น สมุนไพร การรักษา พยาบาล การแพทย์แผน ไทย จีน จนเมื่อผมพาไปหาหมอ แผนจีนและแม่ก็เริ่มดูแลรักษาตัวเองจนหายและเลิกกินยา รักษาความดันด้วยตัวเอง แต่ก็ดูแลตัวเองไม่ได้ปล่อยปะ ละเลย จิตใจแม่นั้นสุดยอด นี้น่าจะเรียกได้ว่า อี เลรินนิ่ง และจัดการใช้ความรู้อย่างมี Competency ตัวจริง             ที่ผมเกริ่นเรื่องราวต่างๆมาส่วนหนึ่งเพราะอยากให้ เห็นว่าแม่เป็นเหมือนตัวแทนคนรุ่นเก่าที่ไม่ใช่คนที่เชื่อหรือ ฟังใครถ่ายเดียวแต่ปฏิบัติและทดลองพร้อมทำจริงด้วยตัว เอง ในเรื่องสิ่งแวดล้อมแม่ก็ทำให้ดูเห็นในบ้าน ไม่ว่าจะเก็บ ถุงพลาสติก กล่องกระดาษ กล่องโฟม และสิ่งของอื่นๆอีก มากมายที่ใช้แล้วนำกลับมาใช้ใหม่โดยการล้าง แยก และ ประดิษฐ์สิ่งต่างๆเอาไว้ใช้เท่าที่จะคิดออกและทำได้ หรือสิ่ง ที่ไม่ได้ใช้ปล่อยทิ้งไว้ก็จะคิดและถามว่าอะไรใช้ได้ใช้ไม่ได้ และก็แยกแยะเก็บไว้เป็นถุงๆ เหมือนการแยกขยะของการ ทำรีไซเคิลในปัจจุบัน ทำให้คิดว่าก่อนจะเป็นขยะถ้ามีการคิด และเก็บให้ดี ไม่ทิ้งลงถังขยะหรือลงพื้นก็ยังไม่เป็นขยะ หรือ ก็ไม่พยายามนำขยะเข้าบ้าน หรือนำเข้าเท่าที่จำเป็น โดย สามารถทำทุกอย่างเท่าที่คิดและทำได้ด้วยตัวเองโดยไม่ ต้องออกแบบระบบอะไรให้มากมาย             วันหยุดยาวเดือนที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสกลับบ้าน ด้วยความเอื้อเฟื้อให้ยืมรถของพี่สมปอง หอสมุดพระราชวัง สนามจันทร์ เพราะผมต้องขนของและการบ้านกลับไปทำที่ บ้านเพื่อจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ เมื่ออยู่บ้านพอดีแม่นั่งตัดกางเกง ให้เพื่อนบ้านอยู่เป็นลูกค้าเก่าไว้ใจกัน แล้วก็กางเกงทรงเก่า ที่ช่างใหม่ๆแก้ไม่ค่อยเป็นกันแล้วก็ต้องมาใช้ช่างฝีมือฉมัง อย่างแม่ แม่ไม่ได้ตัดเย็บเสื้อผ้าทั่วไปอย่างเดียว เสื้อทรงเจ้า เสื้อกางเกงจีนแม่ก็เย็บได้ ทำผมตัดผม ก็อีกอาชีพ วันก่อน โทรคุยกันยังว่าน้ำยาดัดผมขวดละไม่กี่บาท ไงไปตัดผมมัน จึงคิดกันที 500-600 บาท อืมค่าบริการและออกแบบมันแพง ผมก็ว่าไป ... อ่านต่อ/ดาวน์โหลด

			นิตยสารบรรณารักษ์ ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๖ เดือนกันยายน ๒๕๕๒ { กลับหน้าหลัก }