ที่นี่นับถือพระศิวะ พระพิฆเนศ และพระกฤษณะค่ะ แม้จะเป็น เมืองไอทีแต่ขณะเดียวกันผู้คนยังยึดถือขนบธรรมเนียมประเพณี โบราณเอาไว้อย่างแน่นหนา เช่นยังมีการใช้พริกมะนาวแขวนหน้า ร้านเรียกแขก หรือโรยแป้งเป็นลวดลายหน้าบ้านเวลามีแขกมาบ้าน โดยอาศัย อุปกรณ์ที่เจาะรูไว้แล้วก่อนโรยแป้งที่พื้นค่ะ พอแขกกลับเราก็ สามารถกวาดทิ้งได้ทันที อันนี้เข้าใจคิดนะคะผักชีโรยหน้าของจริง แค่กวาดเท่านั้นหายเกลี้ยงเลย

คนอินเดียทางใต้นี้จะมีน้ำใจมากกว่าอินเดียทางเหนือมาก ไกด์เลยให้พวกเราซ้อมรับมือกับคน
เมืองนี้ไปก่อนค่ะ เราก็เห็นว่าน่ารักดีค่ะ แต่วันแรกก็กลุ้มใจกับการข้ามถนนแบบน่ากลัวสุดๆ ท้าย
รถจะเขียนว่า Horn Please กฎหมายเค้าบังคับให้บีบแตรใส่กันตลอดเวลา ชนคนไม่บาปเหมือน
ชนวัวนะคะ

วันแรกหัวใจจะวายกับเสียงแตรลั่นถนนรวมทั้งข้ามถนนยากมากต้องข้ามเป็นแผงคิดในใจว่าจะ
รอดกลับเมืองไทยหรือเปล่าเนี่ย

พอออกจากวัดมาเจอเขาจัดงานแต่งแบบฮินดูก็อดเข้าร่วมงานไม่ได้ค่ะ เขาพากันต้อนรับเราดีจริงๆ
ประทับใจมากค่ะ


หญิงสาวต้องเอาสินสอดมาขอฝ่ายชายนะคะแพงมากๆ ถ้าหาไม่ได้ก็ต้องวิวาห์เหาะค่ะ แต่นั่น
หมายถึงว่าชาวบ้านก็จะประณามพ่อแม่นะคะ เรื่องวรรณะก็ยังเข้มข้นสำหรับที่นี่มาก แต่ที่แย่กว่า
คือถ้าเกิดสาวต่างชาติเราไปปิ๊งหนุ่มอินเดียเข้าล่ะก็ ขอบอกต้องพากลับมาเมืองไทยอย่างเดียวค่ะ

เพราะถ้าคนเขาแต่งกับต่างชาติลูกที่ออกมาจะถือว่าต่ำกว่าจัณฑาล น่าสงสารเด็กค่ะ
เจ้าสาวงานนี้เด็กมากๆ แต่ญาติๆใจดีเอาขนมมาให้เรากิน ไกด์บอกว่าอย่ากินเดี๋ยวต้องกลับไป
เมืองนี้ใหม่

จะว่าไปหนุ่มสาวเมืองนี้ก็หน้าตาดีนะคะเริ่มเปลี่ยนไป หุ่นเหมือนฝรั่ง ผอมสูง หุ่นนายแบบ
(ไม่มีกลิ่นเครื่องเทศติดตัวแล้วค่ะ) โดยเฉพาะพ่อค้าตามร้านขายของมียุทธวิธีการขายของแบบ
หนุ่มหล่อ 5 รุม 1 พวกหนุ่มๆจะยืนล้อมกรอบลูกค้าสาวแล้วจ้องตาด้วยสายตาที่บอกว่าคุณช่าง
สวยเหลือเกิน ! แบบว่าอาจทำให้ใจละลายได้

จนลูกค้าควักกระเป๋าซื้อของกันแทบไม่ทันบางทีก็มีการเป่ามนต์ว่าคาถาให้ลูกค้าจังงังกันด้วย
แหละค่ะ ช่างมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมเสียจริง

เมืองนี้ไฮเทคสุดๆมีโรงงานต่อเครื่องบินด้วย นักคอมพิวเตอร์ที่นี่ถือว่าอยู่ในระดับชั้นนำของโลก
ในเวลาเดียวกันก็ยังคงมีคงความเชื่อแบบโบราณไว้อย่างเหนียวแน่น

หลังจากนั้นก็แวะสวนพฤกษศาสตร์ที่เขาคุยนักหนาว่าจัดเทศกาลกุหลาบโลกมาแล้ว แต่พวกเรา
ดูแล้วสวยสู้สวนสามพรานยังไม่ได้(ชาตินิยมและรักเมืองไทยชูชาติไทยค่ะ) แต่ถึงอย่างเราก็ยัง
ประทับใจอาหารข้างทางของเขาที่ขายอยู่ในสวนอยู่ดีค่ะไม่ว่าจะเป็นน้ำมะม่วงแสนหวานดื่มแล้ว
ชื่นใจหรือข้าวโพดปิ้งวางลงไปบนถ่านกันเลยชุมเครื่องเทศซะเพียบแต่ก็อร่อยดีค่ะ หรือจะเป็นถั่ว
คั่วนานาประเภทก็ดีคะ


และแล้วพอไกด์แขกสุดหล่อระอาพวกเราก็มักถูกไปปล่อยไว้ตามห้างเริ่มพบกับยุทธการการตุกติก
เล็กๆน้อยๆหรืออาจจะเป็นเพราะมีคนอีกกลุ่มที่ไม่ยอมรับเทคโนโลยีก็ไม่ทราบปวดหัวกับการคิด
เงินมากคิดเงินด้วยเครื่องคิดเลขก็คิดกันผิดๆถูกๆ พอบางคนไปเรียกเงินคืนก็กินเวลาไปอีก 2
ชั่วโมงเดือดร้อนเราเลยไปที่อื่นต่อไม่ได้กันเลย

วันต่อมาเรามีคิวไปดูงานในเขต Silicon Valley of India และสถาบันการแพทย์ของศรีสัตยา
ไสบาบา (Sri Sathya Sai Institute of Higher)ไม่ทราบเกิดอะไรขึ้นมันดันปิดพอดีเข้าไปไม่ได้
เลยให้เกาะรั้วดูแทน (เขาหวงกลัวเราเลียนแบบมั้ง)

ไกด์เล่าว่าหลังโรงพยาบาลเนี่ยคนจนจะเข้าคิวขายไตกันยาวมากๆเป็นวิธีหาเงินค่ะเพราะคนรวยก็
ดันรวยจัดไม่เผื่อแผ่ใครถือว่าช่วยไม่ได้เกิดมารวย คนฐานะปานกลางไม่ค่อยเห็นค่ะ ไอ้ที่จนก็ดัน
ยอมรับชะตากรรมเพราะถูกฝังหัวเรื่องวรรณะกันมาอย่างเหนียวแน่น เช่นตำรวจที่วรรณะต่ำจะจับ
คนทำผิดกฎจราจรที่วรรณะสูงกว่าไม่ได้

คนทำงานดีๆส่วนใหญ่จะอยู่ในวรรณะพราหมณ์ค่ะ รวมทั้งไกด์ของเราด้วยค่ะ ถึงจะติดต่องานได้
ง่ายคนที่วรรณะต่ำกว่าจะไม่กล้าสบตาคนในวรรณะสูง เดินก้มหน้างุดเลย

แต่เรื่องของแฟชั่นหนุ่มสาวอินเดียใช่ว่าจะยอมใครซะที่ไหน ส่าหรีเอวต่ำมีให้เห็นกันตอนดึกๆค่ะ
น่ารักมากๆเพราะใส่โดยสาวหุ่นอ้อนแอ้นไม่เหมือนสาวแขกในอดีตซะแล้ว หนุ่มๆในทีมเรามองกัน
น้ำลายหกเลย

พอดึกๆเข้าโรงแรมก็เปิดเคเบิลทีวีนางแบบอินเดียดูกันใหญ่ไม่เป็นอันทำอะไรกันแล้วค่ะหนุ่มไทย
ส่วนวัยรุ่นก็เริ่มใส่ชุดเลียนแบบตะวันตกคือกางเกงยีนส์เสื้อยืดค่ะ
 

ลืมเล่าไปค่ะห้างสรรพสินค้าที่นี่ก็ขายสินค้าแบรนด์เนมแบบเดียวกับห้างในเมืองไทยแต่คุณภาพ
สินค้าไม่ดีเท่าค่ะราคาพอใช้ได้นะคะ ชื่อห้างก็คล้ายไทย เช่น Central Bangalor และ Garuda
Mall (ครุฑ)

ที่นี่บูชาคุรฑเป็นเทพเจ้าค่ะ เล่าไปเล่ามาชักจะยาวไปกันใหญ่แต่ขอปิดท้ายอีกนิดด้วยเหตุการณ์
ตื่นเต้นที่สนามบินบังกะลอเพราะเรากำลังจะเดินทางต่อไปนิวเดลลีค่ะ กว่าจะได้ไปสนามบินก็มี
ปัญหาตั้งแต่ตอนสแกนกระเป๋าโดนค้นกันเป็นแถวปรากฎว่าเจอแต่ขนมกับมาม่า ต่อมาก็เจอว่า
วีไอพีอินเดียมาสนามบินค่ะ เขาปิดสนามบินให้วีไอพีลงเลยช้าไปครึ่งชั่วโมง

พอจะไปได้ก็มีปัญหาต่ออีกคือ เครื่องบินของราชการของเขาเกิดโดนวางระเบิดก็เลยวุ่นวายกัน
ต้องปิดสนามบินกันอีกรอบกว่าจะไปได้ก็ช้าไปประมาณ 3 ชั่วโมงค่ะ ช่วงนี้เราก็ฆ่าเวลาด้วยการ
โทรศัพท์กลับบ้านเป็นแถวแต่ก็มีปัญหาเรื่องค่าโทรศัพท์กันอีกรอบแต่ก็ขี้เกียจเถียงแขกแล้วล่ะค่ะ
เท่าไหร่ก็เท่านั้นแล้วค่ะ
 

 สำหรับฉบับนี้คงพอแค่นี้ก่อนนะคะ ถ้าใครชอบก็ติดตามอ่านเรื่องราวกันต่อได้ ฉบับหน้าค่ะ